Sabine Käppler

Een dekbed van papier / gezichten van brood / een ridder op een boomtak / sneeuwballen van porcelein / een ventilator van genaaide bladeren / Afrika van ijs / een gevaarlijk beest op een binnenplaats / broden van klei / braille op zeep / een ijsbeer-pak in Zuid Afrika…

Sabine Käppler is professioneel transponeur: zij transponeert. Door haar toedoen komt iets steeds weer ergens anders terecht, verlaat iets de eigen biotoop.

Dat kan betekenen dat iets van een geheel ander materiaal wordt gemaakt dan men gewend is. Bijvoorbeeld het geboetseerde gezicht, niet van klei maar van brood, wordt uit het domein van de beeldhouwkunst tot in de keuken gemanoeuvreerd.
Sneeuwballen die dankzij hun porceleinen constitutie van de winterpret in de servieskast terecht komen. Of een ventilator die bijeen blijkt te zijn genaaid van de bladeren die hij eigenlijk hoort te verwaaien.
Aan de andere kant zijn die verplaatsingen soms letterlijk. Het hele continent Afrika heeft op een wereldkaart al het ijs van Groenland geleend. Een denkbeeldig beest in een hok op een binnenplaats van een galerie heeft zijn toch al bizar verspreid territorium verlaten.
Een ijsbeer duikt al liftend op in Zuid Afrika.

Door alles te verslepen, en van constitutie te veranderen worden de dingen die ze onder handen neemt opnieuw ervaarbaar.
“… das Beste was man tun kann, ist also alle Dinge als unbekannt anzusehen und spazieren zu gehen oder sich unter Bäumen oder im Gras auszustrecken und alles noch einmal von vorn anzufangen …” zei Francis Ponge ooit. Het werd het motto van Sabine Käppler en het blijkt nog te werken ook! Tekst: Maarten de Reus

SABINE KIJKT DOOR DE DINGEN HEEN.

Mijn jaloezie ontwaakte bij het zien van haar cactuscollages (studies 2019). Cactussen samengeklonterd in een ovale vorm. Cactussen alsof het bange dieren zijn. Prikkelend schitterend. Deze ruimtelijke collages had ik willen maken. Terugdenkend was ik al eerder jaloers op haar portretten van gebakken brooddeeg. Vroeg of laat krijgen we allemaal een gezicht van brooddeeg. Voor het zover is kan jij, lezer/kijker, ook jaloers worden op een of meerdere werken van Sabine. Begin met een gouden steen (Transformed Buddhas). Ze zijn zo groot als heuse rijkdom, zonder de ballast van bezit. Pak het, en voel. Vasthouden onder voorbehoud. Sabines kunst is er niet om vast te pakken, maar om er omheen te kijken. Eveneens om jaloers op te worden zijn haar “Loops”. Kleine elementen die samen een gestolde reis maken, of zijn het gedachtesprongen? Bij kunst moet je de betekenis, als kijker, zelf bepalen en de betekenis kan voor je ogen veranderen.
Sabine is thans bezig met bijen, een oude liefde. Bijenraten van karton worden gevuld met gekleurd waskrijt. De objecten voelen naar was. Je kunt ze liggend koesteren of aan de muur hangen. Sabine: “De geur van bijenwas, propolis en honing is met geen woorden te beschrijven. Misschien zoek ik daar een vorm voor.” Kunstenaars zijn altijd op zoek en weten pas naar wat, als ze het gevonden hebben. Als je Sabine Käpplers kunst hebt gezien, vergeet je die nooit meer. Het heeft iets elementairs, zonder franje, alsof Sabine door de dingen heen kijkt en het onbegrijpelijke vertaalt. Hoger kun je niet vliegen.
Jos Houweling, 2020.

Text: Jos Houweling, 2020

Vita

  • 1998-now Working & Living in Rotterdam, The Netherlands
  • 1996-98 Sandberg Instituut Master of Fine Arts – Amsterdam – The Netherlands.
  • 1993-96 Gerrit Rietveld Academy – The Netherlands.
  • 1988-92 Fachhochschule für Gestaltung, Schwäbisch Gmünd , Germany.
  • 1966 Born in Stuttgart, Germany